Met bibberhand en binnen de lijntjes , de spanning en magie van het tekenen van de trouwakte
Er is een moment op elke bruiloft waarop de romantiek heel even plaatsmaakt voor… administratie.
Ja echt.
Tussen de geloften (“Ik kies elke dag opnieuw voor jou”) en de kus (“Julie mogen nu…”) zit daar dat ene officiële moment: het tekenen van de trouwakte.
Met pen. Zwarte pen. Op papier. Binnen de lijntjes.
En geloof me: dat is bijna het spannendste onderdeel van de dag.
De handtekening die alles verandert
Je kunt maanden bezig zijn met de jurk, het pak, de locatie, de bloemen, de geloften, de playlist en de perfecte openingsdans.
Maar zonder die handtekening?
Gewoon twee verliefde mensen met een fantastisch feest.
Die handtekening is het moment waarop liefde officieel wordt. Juridisch. Wettelijk.
Dat is serieuze business.
En ineens zie je het gebeuren…
De stoere bruidegom die net nog vol overtuiging “JA!” riep, kijkt naar de akte alsof hij een wiskunde examen moet maken.
De bruid die moeiteloos 80 gasten tijdens haar gelote momentje toesprak, fluistert nu:
“Moet ik hier? Of daar? Met mijn nieuwe achternaam of m’n oude? Help.”
Ik heb mensen zien trillen alsof ze een hypotheek van 30 jaar tekenden.
Zweetdruppels. Lachstuipen. Complete blackout over hun eigen handtekening.
En dan die paniekvraag:
“Wat als ik buiten de grote lijnen/het vak teken?”
Ja dan zeg ik: Dan wordt het huwelijk ongeldig verklaard en moet iedereen weer naar huis…..GRAPJUH!
Rustig maar. Daar kom ik in beeld.
Als BABS: lief, maar streng op de lijntjes. Ik ben niet alleen de spreker van de liefde…
Ik ben ook de handtekening-politiemacht.
Ik wijs aan waar getekend moet worden.
Ik draai de akte subtiel de juiste kant op.
Ik fluister geruststellend: “Op het lijntje, ja daar, perfect.”
Want nee, dit is geen kleurwedstrijd.
Maar we houden wel van structuur.
De akte is een officieel document. Die gaat het archief in. Die moet leesbaar zijn.
Dus we tekenen niet half over de tekst heen, niet in de kantlijn en ook niet creatief diagonaal over drie streepjes tegelijk.
Ik heb het allemaal gezien.
En dan de getuigen…
Ah, de getuigen.
Vaak uitgekozen omdat ze belangrijk zijn. Dierbaar. Betrouwbaar.
En dan schuiven ze aan tafel met de blik van iemand die ineens beseft:
“Wacht even… ik teken hier dus ook iets officieels?”
Jaaaaazeker.
Jullie handtekening bevestigt dat dit huwelijk echt heeft plaatsgevonden.
Jullie zijn geen decoratie. Geen figuranten.
Jullie zijn officieel onderdeel van dit moment.
En geloof me: ook getuigen kunnen verrassend zenuwachtig zijn.
“Moet ik mijn volledige naam schrijven?”
“Met tweede naam?”
“Zoals in mijn paspoort?”
“Mag ik mijn bijnaam gebruiken?”
Nee, Karin. Geen “Kaartje”.
Waarom dit moment zo bijzonder is
Tussen alle romantiek door is dit misschien wel het meest symbolische moment van de dag.
Want hier gebeurt iets moois:
Liefde wordt tastbaar.
Niet alleen in woorden.
Niet alleen in gevoelens.
Maar in inkt.
Die handtekeningen zeggen:
Wij kiezen.
Wij verbinden.
Wij beloven.
En ja, we doen dat zelfs netjes binnen de lijntjes.
En dan… ontspanning
Zodra de laatste krabbel staat, zie je het gebeuren.
Opluchting.
Gegiechel.
Een blik van: “Oké. Het is officieel.”
Dan mag de pen dicht.
Dan mag er gezoend worden.
Dan mag er geproost worden.
En ik?
Ik controleer nog 1 keer liefdevol of alles correct staat. (Beroepsdeformatie.)
Want romantiek is prachtig.
Maar een correct ingevulde trouwakte?
Dat is ook sexy.
Dus de volgende keer dat je op een bruiloft zit en denkt:
“Daar heb je het administratieve moment…”
Weet dan:
Daar, in dat rustige hoekje met die pen en die lijntjes,
wordt geschiedenis geschreven.
Binnen de lijntjes!
Geef een reactie